20/05/2005 (vorige versie: 27/01/2005)

Inleiding

In 1980 schrokken we met z'n allen van het plotse ozongat boven de Zuidpool. En later werd ook elders een verdunning van de stratosferische ozonlaag, die de schadelijke ultraviolet-straling van de zon filtert, vastgesteld. Dit was hét zichtbare bewijs dat we ons klimaat naar de bliksem aan het helpen zijn door jaren en jaren van toenemende industrialisering, ontbossing en verkeer. Door de uitstoot van onder meer chloorfluokoolwaterstoffen of CFK's, die aan de ozonlaag knabbelen, brengt de mens kooldioxides (CO2) in de atmosfeer. Vandaag zijn er dat 30% meer dan voor de industriële revolutie en 12 keer meer dan in 1900. Deze emissie van broeikasgassen versterkt het warme-deken-effect van de dampkring wereldwijd. Dit broeikaseffect leidt tot een warmer klimaat. Met alle gevolgen vandien. En ondanks de afspraken in Kyoto, vermindert de grootste vervuiler, de VS, de uitstoot van schadelijke gassen niet.

_{Siciliaanse appelsienen in de sneeuw}

top